Kızgınım çok!

İyi ki blogumu yedeklemişim..İyi ki..

Yaşanan onca şey,paylaşılan onca güzelliğe erişemiyorum şimdi..Mahkeme kararı ile hemde..

Nasıl sinirlendim, nasıl üzüldüm, nasıl soğudum bu blog işinden anlatamam..

Yalnız; arkadaşlarıma nasıl ulaşacağım,onları nasıl takip edeceğim..Beni takip edenler nasıl bulacak onu bilemiyorum :((

Çok kızgınım…

>Bu günlerde biz…

>Oğluşumun babaannesi;geçen hafta sonu beraberinde bi dolu sevgiyle yapılmış mis gibi börekler,çörekler,ekmekler,köy yoğurdu ve tazecik köy yumurtalarıyla birlikte geliverdi yanında getirdiği neş’e bereket ve mutlulukla birlikte…
Beceriksiz gelinide  mest oldu tebiii :)))
Bi elinde su böreği diğer elinde çörek, leyla gibi dolanır oldu evin içinde :))))

İşte tamda bu sebepten blogunu güncelleyememesi..Elleri dolu çünküüü :)))

Oğluş kuzusuda; babaannesiyle türlü türlü oyunlar oynayıp,coşup,azıp,annesinin izin vermediği şeyleri babaanneyi kandırıp yaptıraraktan zevkten dört köşe olup,ilerde nasıl bi karakterle yüz yüze kalacağımızın sinyallerini vermekte 🙂

Babamız ise bu işin tadını en az çıkaranlardan;çünki yine hasta oldu…Rabbim şifa versin..

*Geçen hafta çok can sıkıcı bişilerde yaşadık ama geçti gitti çok şükür.
Korktuğumuza uğramadık Elhamdülüllah..

>Güllerin efendisi…

>Şimdi seni ananlar,
Anıyor ağlar gibi…
Ey yetimler yetimi,
Ey garipler garibi;
Düşkünlerin kanadıydın,
Yoksulların sahibi…
Nerde kaldın ey Resûl,
Nerde kaldın ey Nebi?

Günler, ne günlerdi, yâ Muhammed,
Çağlar ne çağlardı:
Daha dünyaya gelmeden
Mü’minlerin vardı…


Ve bir gün, ki gaflet
Çöller kadardı,

Halîme’nin kucağında
Abdullah’ın yetimi
Âmine’nin emaneti ağlardı.
Hatice’nin goncası,
Aişe’nin gülüydün.
Ümmetinin gözbebeği
Göklerin resûlüydün…


Konsun –yine- pervazlara güvercinler,

“Hû hû”lara karışsın âminler…
Mübarek akşamdır;
Gelin ey Fâtihalar, Yâsinler!…



Çok sevdiğim bi şiirden küçük bi bölümle başlamak istedim söze..


O’ndan bahsetmek isterdim sayfalar sayfalar sayfalar dolusu…


Selam sana ey nebi,selam sana ey şefkatli,selam sana merhamet timsali,selam sana güzel ahlakın temsilcisi,selam sana çocukların sevgilisi,insanların en kıymetlisi,selam sana ey güllerin efendisi (s.a.v)


Allahümme salli ala seyyidine ve nebiyyine Muhammed…


İÇİMİZDEN AKAN,TAŞAN,ÇOŞAN NE VARSA SALAVATLARLA


ULAŞSIN BU GECE “EN SEVGİLİYE” İNŞALLAH..

>MİMOZAMIN DOOOM GÜNÜ :)

>12 ŞUBAT; KUZUMUN DOĞUM GÜNÜYDÜ,HAYATIMIN EN ÖZEL GÜNÜ,


ANNELİĞİMİN 2.Cİ YILDÖNÜMÜ…


SARI MİMOMAZAM BENİM,ÖMRÜM,AÇAN İLK BAHAR DALIM,İYİ Kİ DOĞDUN,İYİ Kİ VARSIN..


BİR ÖMÜR SENİ SEVMEME YETMEZ, BİN TANE ÖMRÜM SENİN OLSUN…


HOŞGELDİN OĞLUM,HOŞGELDİN GÖNLÜMÜN ENNNNNN GÜZEL YERİNE…

>Hasta kuş :(

>Geçen hafta salı akşamı..Sen yavru kuşlar gibi şakıyorsun..Bal gözlüm benim..Ben hadi yatma vakti dedikçe sen anne oynıyaaa (oynayalım)diyorsun,ben kıyamayıp oturuyorum koltuğa..
Bak diyorum baba uyudu..Annede uyuyacak..
Ya sen?uykuş gelmedi mi daha ?Okuuşş diyorsun evet anlamında..
Ben bi daha bi daha söyletip kuş ağzından öpüyorum seni..Sonrası her gece yaptığımız aynı ritüeller..Altımızı almak,pijamalarımızı giymek,öpüşüp koklaşmak bol bol ve sonra kucakta seyahate çıkmak..
İstikamet yatak odamız..
Sonra derin ve güzel bi uykunun kollarındayken sen,sebepsiz/nedensiz mızlanmalar/mıkırdanmalar eşliğinde uyanmaya başlıyorsun..3..5..7..derken gerilen sinirler..Çatılan kaşlar..
Kızıyorum sana artık,uyuman gerek ve uyumam dolayısıyle..
Senin o saatlerde başlıyan sıkıntını,artarak devam eden huzursuzluğunu,bişiler olacak duygusunun öncesinde ki o sessiz çığlığı duymuyorum nedense..Duyamıyorum..Algılarım kapalı..

Saat 03:30 da anne anne diye seslenmeye başlamanla yatağından doğrulup kusmaya başlaman bir oluyor..
Şok içinde bi anne,uykusundan sıçrayan bi baba ve korkmuş sen..Hemen kucağıma alıyorum seni..İçimde ki algı çoktan açmış dükkanını..Başlıyor iç sesim ruhumu oymaya..

Neden almadın çocuğu kaç saattir kucağına haa..Neden..Neden..Nedennnnn davulları çalıyor kulağımda..
Sense korkuyla büzüşmüş ellerinle bana tutunuyorsun; incecik bi dal gibi sarıyor kollarımı kolların..Üst baş değişimi,yatak yorgan falan derken babanın dizlerinde hafif hafif sallamasıyla dalıyorsun yeniden..Yanakların elma şekeri gibi kızarmış,üstünü sıkı sıkı örttüğüm için..Üzerini değişirken,silerken seni, üşüdüm dedin ya annene..Sardım sarmaladım bende o yüzden..İçimde pişmanlık davulları güm güm…

Bi yandan da” neden kustu acaba?üşüttü mü?soğuk bişiler mi yedi,çok açıyor üstünü çook,ne zaman uyansam üstü açık,çok mu gezdiriyoruz çocuğu avmlerde?mikrop mu kaptı acaba?lar”sarıyor beynimi şekere üşüşen  karıncalar gibi..
Açıyorum üstünü hemen..Ateşini ölçüyorum,38..
Bişi var ama ne..
Hemen bi ağrı kesici ateş düşürücü fitil veriyorum sana uyurken..Fitilde benim ateşle imtihanım oluyor o saatte,kıyamıyorum,incitmekten seni ödüm patlıyor..Üzerinde çıtçıtlı badiyle dizlerimde uyuyorsun ateşinde etkisiyle..O gece gözümü kırpmadan geçiyor..Sen doğalı ilk kez hiç uyumadan geceyi güne devrediyorum..

Nazlı nazlı yatıyorsun kucağımda..Tv de en sevdiğin çizgi film var ama açamıyorsun ki gözünü..O sırada aklıma geliyor iki gün önce babanın da hastalanışı..O çabucak toparladı ama her ne kadar maske falanda taksa da sürekli kucağına atladığın için galiba sana da geçti grip mikrobu..
Bi büyük dertte sana asla ve kat’a şurup içiremiyor oluşumuz..Aşı sonrası o bütün çocukların bayıla bayıla içtiği calpol u bile içmiyorsun,bi huyun daha var üstelik bizi çok zorlayan,hiç bi şekilde içmediğin gibi azıcık zorlarsak ta kendini kusturuyorsun..
Geçen sene yaşadığımız 6.hastalık denilen bi türlü düşmeyen o çok yüksek ateşte yaşadık bunu.Biliyorum..
Dr’miz bu yüzden paranax fitil vermişti sana ama gripal durumlarda oda bi işe yaramaz..
Düşünüyorum kara kara..
Azıcık mamanın içinde peditusu içirmayi başarıyorum..Sonra hafif bi canlanma geliyor sana ,ufak ufak oynuyorsun artık..Zezeyede dr dinlensin diye 3 gün istirahat vermiş iyileştiği halde tanıdık kontenjanından,onun bu zor günlerde yanımda oluşu bana ilaç gibi geliyor..
Çarşamba günü akşama kadar öyle böyle geçirdik ama akşamında ateşin 39 oluverdi,ilaca fitile rağmen cayır cayır yaktı tenini..Yanaklar yine kırmızı elma şekeri oldu..Ben elimde ıslak bez minik minik dokundukça sen anne yapma üşüyoo dedin hep :(((
Annelerin yüreği neden çok acırmış böyle durumlarda..Anladım..
Bizimki ateşi 39’dereceyi geçmeyen minik bi gripal enfeksiyondu sadece..
Belkide ilk kez böyle olduğun için,bilmiyorum,çok acıdı canım..Ellerim,avuçlarım kanadı ellerini tutunca..
Annelik ne zor şeymiş.. Anladım..
O gece salonda ilk kez beraber uyuduk..Güzel kokuna kana kana,ilk kez…
Arada kalkıp kalkıp uykunun ve ateşin arasında tv yi gördükçe”anne ööcooo aç”(anne televizyonu aç)deyip  beni güldürmeyi başardın..Kumrum benim..
Aaaannne aaannnee demelerle,anne üşüdüü lerle yarı uykulu yarı uyanık geçti gecem..Sabaha karşı ancak 37 dereceye düşmüştü ateşin ve seni giydirip üzerini örttüğümde derin derin uyuyabildin..
Sonrası bi iki burun akıntısı bi iki öksürükle bitti çok şükür..Haftasonuna kalan tek şey uykudan yeni uyanmana rağmen sürekli anne neeneen neen neeen diye tutturmandı..Bense bu yüzden tüm hafta sonunu zezenin kafasının etini yiyerek geçirdim,paronoyaklık sınırlarımı hayli genişlettim bu sayede..

Ben:Niye uyandığı halde sürekli uyumak istiyo bu çocuk zeze??????
Zeze:Uykusunu almadığı içindir..
Ben:niye almasın canım uykusunu uyuyo kaç saatir!
Zeze:almamıştır canım,az gelmiştir uyusun coocuk uyutuver nolcak
Ben:niye uykum var diyo sürekli bu çocuuuuuuukkkkkk!!!!!
Zeze:uykusu varda ondan
Ben:uyuyo diyorum sana çocuk normal normal ama niye hala uyumak istiyo??????
Zeze:Uykusu gelmiştir…
Ben :niye geliyo canım şimdi kalktı daha..Aaaaa bıdı bıdıd vs vs
Zeze:Allah allah yaaa çoocuk uyusa suuuç uyumasa suç…
Ben :tamam sus zeze,daha fazla devam etme…çocuk durmadan uyumaya çalışıyo,beyninde mi bişi var,psikolojisimi bozuldu,noldu,ne kadar meraksızsın sen böyle, bıdı bıdı bıdı bıdı bıdı bıdı
Zeze:!!!!!!!!!

:)))

>2 yaş sendromunun ayak sesleri

>Cuma gününden beri sebepsiz bir huysuzluk,mızmızlık,vara yoğa ağlama,tutturma had safhada..
Korkunç iki dedikleri şey bu galiba..Yada ayak sesleri..Kendisi henüz teşrif etmedi..
Bizse evde sürekli ağlayan, direten,inatlaşan küçük bir bebek/çocukla ne yapacağımızı şaşırmış durumdayız..

Evet,okuduklarımın bi kısmı aklımda..Evet,2 yaş sendromuyla ilgili çeşitli bilgilerle donanmış vaziyette idim,ama  bilmekle/ yapmak aynı şey değilmiş..Anladım.

Karşımızda kocaman bir cevvallikle nereye saldıracağını,neyden çıngar çıkarıp dakikalarca o şey için ağlayıp,ulaştığında da en fazla 3 dakika ilgilenip sonra aklına gelen başka bişi için yeniden aynı ritüeli bıkmadan tekrarlayan 22 aylık(9 gün sonra 23 olucak)bi küçük adam var..

Gece uykuları bozulan, düzeni alt üst olan,sinirli,üzgün,mızmız,güzel gözlerinden inci gibi yaşlar akıtan,odada oradan oraya koşarak enerjisini atmaya çalışan benim küçük bebeğim var..

Benim mutlu,huzurlu kuzucuğuma noldu böyle diye dolaşıyorum 3 gündür..
Okuduğum hiçbişeye benzemiyor yüreğimde ki sancı.Ahmed Akay minicikken, gaz sancılarıyla tüm günü kucağımızda avaz avaz ağlıyarak geçirirken ki duygularıma benziyor şimde de hislerim..

Bana o zamanda hep aynı şeyi söylüyorlardı:Bu günler geçecek!

Biliyorum, diyordum tamda inanmadan.Ama yaşadım ve öğrendim; o günler geçti..Sonrakilerde..
Bi bebeği büyütürken,insan en çokta kendini büyütüyor aslında onunla birlikte..
Öğreniyor bilmediklerini..Hayatın pratiğini yapıyor en incesinden hemde..Ayarı tamda kalbinden geçen bir hatla…
İşte şimdi ben yaralarıma üflerken,kendimi temize çekerken en çokta bunu söylüyorum kendime.Geçecek bunlar,yaşadım,biliyorum..
Ama yinede kuzumu böyle mutsuz görmeye dayanamıyorum 😦

>OĞLUM’A

>Şimdi uyuyorsun ya sen karşımda..Öyle duru..Naif..Kirpiklerinde yıldız tozu..
Hangi düşün içindesin kimbilir..Koşuyorsun belkide yorgun bi kelebeğin ardından nefes nefese..
Sana bakıp gülümsüyorum, Ellerine,minik burnuna,saçlarının ucunda ki sarı buklelere..
BEN..SANA..VURGUN’um..Ötesi yok…
Deli oluyorum gamzeli gülüşlerine.Birden, aniden dönüp “anne” deyişlerine..
Hüznümü katmerli sevinçlere çevirişine..
Ben sana Yüklüyorum bütün öznelerimi,yüklemlerimi…

Hızla akan bi nehir gibi geçip gidiyor günler.Yarın yılbaşı..Koca bi yılı bile geride bıraktık hiiç anlamadan..
Onca gün onca hafta onca ay geçip gitti suya yazılan bi yazı gibi..

Günler geçiyor..Sen;büyüyorsun oğlum..
“Anne uçak uçuyoo” dedin geçen gün arabada giderken.Minik parmağınla gökyüzünü göstererek.
TV de görüp kendiliğinden öğrenmişsin uçakları ve onların uçtuklarını…
O günden sonra evde ki herşey uçar oldu  senin kuş ellerinde 🙂
Seviniyorsun bide uçak yaptım diye 🙂
Gülüyorsun neş’eyle..

Sen gülüyorsun; ben güllere bürünüyorum..
Sen büyüyorsun; ben büyüleniyorum..

Oğlum,Ömrüm,Kumru’m,Nur’um,Huzurum benim..