Archive for the ‘22 ay’ Category

>2 yaş sendromunun ayak sesleri

>Cuma gününden beri sebepsiz bir huysuzluk,mızmızlık,vara yoğa ağlama,tutturma had safhada..
Korkunç iki dedikleri şey bu galiba..Yada ayak sesleri..Kendisi henüz teşrif etmedi..
Bizse evde sürekli ağlayan, direten,inatlaşan küçük bir bebek/çocukla ne yapacağımızı şaşırmış durumdayız..

Evet,okuduklarımın bi kısmı aklımda..Evet,2 yaş sendromuyla ilgili çeşitli bilgilerle donanmış vaziyette idim,ama  bilmekle/ yapmak aynı şey değilmiş..Anladım.

Karşımızda kocaman bir cevvallikle nereye saldıracağını,neyden çıngar çıkarıp dakikalarca o şey için ağlayıp,ulaştığında da en fazla 3 dakika ilgilenip sonra aklına gelen başka bişi için yeniden aynı ritüeli bıkmadan tekrarlayan 22 aylık(9 gün sonra 23 olucak)bi küçük adam var..

Gece uykuları bozulan, düzeni alt üst olan,sinirli,üzgün,mızmız,güzel gözlerinden inci gibi yaşlar akıtan,odada oradan oraya koşarak enerjisini atmaya çalışan benim küçük bebeğim var..

Benim mutlu,huzurlu kuzucuğuma noldu böyle diye dolaşıyorum 3 gündür..
Okuduğum hiçbişeye benzemiyor yüreğimde ki sancı.Ahmed Akay minicikken, gaz sancılarıyla tüm günü kucağımızda avaz avaz ağlıyarak geçirirken ki duygularıma benziyor şimde de hislerim..

Bana o zamanda hep aynı şeyi söylüyorlardı:Bu günler geçecek!

Biliyorum, diyordum tamda inanmadan.Ama yaşadım ve öğrendim; o günler geçti..Sonrakilerde..
Bi bebeği büyütürken,insan en çokta kendini büyütüyor aslında onunla birlikte..
Öğreniyor bilmediklerini..Hayatın pratiğini yapıyor en incesinden hemde..Ayarı tamda kalbinden geçen bir hatla…
İşte şimdi ben yaralarıma üflerken,kendimi temize çekerken en çokta bunu söylüyorum kendime.Geçecek bunlar,yaşadım,biliyorum..
Ama yinede kuzumu böyle mutsuz görmeye dayanamıyorum 😦

>OĞLUM’A

>Şimdi uyuyorsun ya sen karşımda..Öyle duru..Naif..Kirpiklerinde yıldız tozu..
Hangi düşün içindesin kimbilir..Koşuyorsun belkide yorgun bi kelebeğin ardından nefes nefese..
Sana bakıp gülümsüyorum, Ellerine,minik burnuna,saçlarının ucunda ki sarı buklelere..
BEN..SANA..VURGUN’um..Ötesi yok…
Deli oluyorum gamzeli gülüşlerine.Birden, aniden dönüp “anne” deyişlerine..
Hüznümü katmerli sevinçlere çevirişine..
Ben sana Yüklüyorum bütün öznelerimi,yüklemlerimi…

Hızla akan bi nehir gibi geçip gidiyor günler.Yarın yılbaşı..Koca bi yılı bile geride bıraktık hiiç anlamadan..
Onca gün onca hafta onca ay geçip gitti suya yazılan bi yazı gibi..

Günler geçiyor..Sen;büyüyorsun oğlum..
“Anne uçak uçuyoo” dedin geçen gün arabada giderken.Minik parmağınla gökyüzünü göstererek.
TV de görüp kendiliğinden öğrenmişsin uçakları ve onların uçtuklarını…
O günden sonra evde ki herşey uçar oldu  senin kuş ellerinde 🙂
Seviniyorsun bide uçak yaptım diye 🙂
Gülüyorsun neş’eyle..

Sen gülüyorsun; ben güllere bürünüyorum..
Sen büyüyorsun; ben büyüleniyorum..

Oğlum,Ömrüm,Kumru’m,Nur’um,Huzurum benim..